Ondanks het lawaai en de ongerustheid en het gewoel
van Goedele dan toch in slaap gevallen. Maar dat duurt niet lang. Om half twee
komen er plots twee personen onze kamer binnen. Ingrid is zoals altijd het
eerste wakker, bij Goedele
en Vee duurt dat wat langer. Het is de receptionist met een
gast. Hij vraagt in het Engels of we er bezwaar tegen hebben dat deze persoon
in het vierde bed komt, want het hostel is helemaal volgeboekt. Dat verstaan wij
toch?!? Natuurlijk kunnen we geen bezwaar maken. Maar midden in de nacht gewekt
worden is minder plezant. De receptionist is weer weg en daar staat ,
moederziel alleen een jong manneke, zonder bagage. Hij verontschuldigd zich wel
100 keer en vraagt of het okay is. Dan valt Ingrid haar frank en haalt ze gauw
haar kleren van het bed. Het manneke kruipt erin, zonder het bed op te maken
met zijn kleren aan. Efkes later beseft Vee dat zij zijn kussen had genomen en
ze wil het geven. Maar natuurlijk wil hij zo geen gebruikt kussen (het voelt
warm, ook al geeft ze het onderste). Als wij een tijdje stil zijn denkt hij dat
we slapen en begint hij stilletjes zijn bed wat op te maken en zijn kleren uit
te doen. Ocharme de jong. Natuurlijk slaapt niemand nu nog goed.
We staan heel vroeg op, want we willen om zeven uur
aan het ontbijt staan. Heel stilletjes dus, want we willen onze kamergenoot
niet wakker maken. Waarschijnlijk is hij dat wel, maar hij ligt diep onder de
dekens en beweegt zich niet. Waarschijnlijk verkrampt van schrik voor die drie
vrouwen….
We gaan ontbijten en zijn daar natuurlijk den eerste.
Al de rest ligt waarschijnlijk nog uit te slapen na een zware nacht, dat zijn
zo geen schrikscheiters gelijk wij…. De machine om brood te roosteren is nog
een klein probleem, maar ze zijn hier wel allemaal vriendelijk en behulpzaam.
Misschien hebben ze wel medelijden met die arme bange vrouwkes. Na het eten
lopen we nog eens verloren in de wc, maar Ingrid redt ons. Dan gaan we onze zak
halen, we zeggen nog goodby tegen ons manneke, maar hij bougeert niet.
En dan op naar het station. Op straat is het nu heel
rustig. Er zijn alleen veel plekken van pis en kots, jakkes, opletten waar we
met ons wieltjes doorrijden dus. Op het station gaan we nog maar eens vragen
waar we moeten zijn. Ze sturen ons naar buiten. Daar staan gelukkig ook mensen
van scotrail, te herkennen aan hun fluo vestjes. We spreken die direct aan en
wat blijkt? We zijn mis, we moeten een straat verder zijn. Allé hup , wij
daarnaartoe. Daar mogen we op een bus, die wel een kwartier vroeger vertrekt
dan voorzien. Ze vertellen ons nog dat we er in Paisley wel afmoeten om daar de
trein te nemen.
Goedele kan de muziekkeuze van de buschauffeur wel
appreciëren (Simon and Garfunkel, of ene van de twee maar dan weet ik niet
wie). Iedereen is goedgezind en maakt grapjes met ons. Wij zijn allang blij dat
we op een bus zitten. In Paisley er dus af. Met ons zware zakken de trappen op
en af tot op het perron en daar vertellen ze dat er hier ook geen trein rijdt.
(Wij zien zo ondertussen bleek van schrik) Allé, den bus is nog niet weg, dus
terug op den bus. Tot in Johnstown. Daar rijdt de bus wel voort en er is ook
geen fluo-vestje meer te zien! We zijn wel niet alleen en iemand vertelt dat we
op de volgende trein moeten wachten. Ondertussen heeft Goedele ook twee
Vlamingen beschuldigd van vermomming. Twee oudere mannen die er inderdaad heel
Schots of Engels uitzien met hun pet en baard, maar ergens van onze buurt komen
dus. We verschieten toch elke keer als iemand ons in’t Vlaams aanspreekt!
Enfin, er komt een trein die inderdaad tot Prestwick
Airport rijdt. Daar zijn we dan ook goed op tijd. Oef. Bij het inchecken
geraken we terug met de Vlamingen aan den babbel. Zij hebben een weekje op Isle
of Islay doorgebracht. Een klein eiland met 200 mensen en 500 herten. Ze hebben
er zelfs een vierkante voet grond liggen, ooit eens gewonnen via whisky want
daar houden ze ook wel van. Goedele haar zak is wonder boven wonder toch niet
te zwaar! Ter plaatse eten en drinken we nog een hapje.
Er zijn hoelanger hoe
meer Vlamingen te vinden. Raar dat we daartegen dan een mengeling Vlaams/Engels
willen spreken. Zo van: ge moet hier pushen ?? We geraken zonder kleerscheuren
door de douane, Ingrid feitelijk bijna zonder kleren, die moest weer vanalles uitdoen (ja, jong, slank en blond) We winkelen nog efkes en
we laten ons verleiden om drie dozen snoep te kopen (vreselijk duur) Dan roepen
ze onze vlieger al af. En we staan vooraan. We hebben dus weer een goede plek
(voor zover je in die koekendozen goede plaatsen hebt) en de vlucht verloopt
prima. Mooi weer, dus we kunnen veel zien. En feitelijk kunnen we nu ook niet
meer wachten om ons mannen en kinderen weer te zien. Het was mooi, maar het
missen heeft nu wel lang genoeg geduurd. Natuurlijk komen onze zakken dus het
laatste van den band, zodat wij het laatste buitenkomen. Maar het onthaal is
hartelijk!!!
En dan gaat alles heel snel. Voor we het weten zitten
we in de auto naar huis.
Gedaan is onze prachtige reis!
Volgende keer moeten onze mannen en kinderen mee…..
