Haken op vakantie

het leukste van vakantie

is het gevoel van onbeperkt te kunnen handwerken en lezen

thuis lukt dat minder

dan zie ik altijd werk liggen

op vakantie niet

dan zie ik geen vuil op de vloer liggen

dan moet die badkamer niet blinken

dan kook ik niet

geen enkel probleem mee, dan

ik werk niet in den hof daar

ik luier

dat moet

anders is het geen vakantie

dan is het "leven ergens anders"

en dit jaar heb ik er echt van genoten

ik ben ne vroege vogel

rond een uur of zeven ben ik wakker

soms nog vroeger

ajaaa

als ge heel den dag niets doet

dan bent ge eigenlijk niet moe

dan stond ik stillekes op

en zette ik mij buiten aan de tafel

met een sjatteke koffie

en dit uitzicht:

ge kon bij wijze van spreken

vijf bergen verder kijken

tot aan de zee zelfs

 heel raar eigenlijk

het is daar pas klaar van een uur of zeven

dus ik moest wel zo lang in mijn bed blijven liggen

en dan maar haken

en kijken hoe de wereld wakker werd

ook raar

veel kalmer

en trager dan wat ik gewoon ben

af en toe zag ik een auto rijden

maar ik had het gevoel 

dat ze daar pas tegen een uur of negen ontwaken

(ik kan mis zijn natuurlijk)

zelf zou ik denken

ik sta heel vroeg op

ik werk dan hard, terwijl het nog redelijk fris is

en dan lange siësta

allé, zo zat ik daar dan te haken

normaal ga ik 's morgens naar nen bakker

maar hier moest dat echt met de auto

en ik dierf echt niet op die steile baantjes

dus was ik lui van 's morgens vroeg

ik kon dan ook goed doorhaken

ik haakte ook overdag

als de zon te warm was

dat plekje was in de schaduw

ik liet de wollekes ook gewoon liggen 's nachts

zalig dat ge gerust kunt zijn dat het niet regent

de deken is halfweg

ik ben al nieuwe voorraad moeten gaan halen

ik noem ze mijn

"zonnige-spanje-deken"
en voor de rest doe ik daar dus niet veel
op vakantie
af en toe gaan we wel iets bezoeken
of naar een marktje
of eens naar het dorpje
en ik heb dit jaar dus zelfs wat gewandeld
maar over het algemeen
vul ik mijn dagen
met haken
lezen (ik las meer dan 2000 pagina's)
nog wat haken
wat dobberen in het zwembad
genieten van het uitzicht
het enige "werk"
bestaat erin dat ik wat brood
en kaas op tafel zet
word ik dat dan niet moe?
ja zenne
meestal is er wel een moment
een breekpunt
dan krijg ik een "ambetant gevoel"
dat het luieren nu wel genoeg is geweest
dat er weer "gewerkt" moet worden
maar meestal duurt dat gevoel
niet lang
een kwartiertje ofzo
en daat is ook echt een breekpunt
want vanaf dan
ben ik zelfs niet meer om 7 uur wakker
dan ben ik een echt luiermens geworden

groetjes

vee

Malaga

op onze eerste woensdag

gingen we Malaga bezoeken

tja...we konden niet alle dagen

aan ons zwembad liggen luieren

(eigenlijk konden we dat wel hoor,

maar allé, dan hebt ge achteraf spijt
dat ge niets gezien hebt)

ik had op voorhand wat opzoekwerk gedaan

er was een fietstaxi

maar dat vond ik tochwat aan de luie kant

uiteindelijk hebben we die veel zien rijden

en dat leek wel heel plezant zenne

maar wij kozen voor een fietstocht
zelf fietsen

met een nederlandstalige gids

we hadden dat in rome ook al gedaan

en dat is echt een aanrader
op de fiets hebt ge ook zo geen last van de warmte hè

nu was het zelfs alleen met ons 5

dus we moesten met niemand rekening houden

er was eventjes wat stress

omdat we de afspraak-plek niet goed vonden

er was geen gps in de auto

en we moesten ons met de kaart behelpen

maar dat plein lag vlak aan een brede rivier

op de kaart echt een brede blauwe lijn
daar moesten we naar links

tja

maar die rivier lag in het echt al jaren droog....

dus we hebben hem gemist

en we zaten al bijna in Marbella

toen we doorhadden dat we te ver waren

ik overdrijf zenne

we waren nog op tijd

dat lukt

als ge snel genoeg rijdt....

(en volgens lisse geflitst wordt)

allé

we hadden als gids een lief nederlands meisje

dat ons op een uurtje of 3

alle toffe plekjes van malaga liet zien

en er wat bij vertelde

we zagen de ruïnes van een heel oud fort: indrukwekkend

de haven : chique!!!

de stierengevechtarena: dierenmishandeling

een park vol papegaaien: tropisch

de winkelstraat: hypermodern

de kathedraal: doet ons denken aan den toren van Mechelen,

ook geen geld om hem af te werken

de kleine oude straatjes vol schattige winkeltjes

het picassopleintje: gezellig

kerken: overdadig 

de overdekte markthal: sfeer en lekkere proevertjes

en nog wel wat meer

echt een aanrader

alhoewel ze daar dus geen fietsen gewoon zijn precies

bijna geen fietspaden

en ze begapen u wel een beetje

maar zo hadden we een goed beeld van de stad

en toen we om 1 uur afrekenden (goedkoop)

wisten we waar we nog naartoe wilden

eten gingen we doen bij El Pimpi

dat is een heel bekend (en dus ook toeristisch) restaurantje

waar alle bekende mensen wel komen

nu...

geen aanrader

de meisjes kregen eigenlijk een bord bitterballen

lekkere bitterballen!!! dat wel

maar meer was er niet aan
ook geen frieten of brood bij

MDH en ferre hun bord was ook niet om van de daken te schreeuwen

alleen ik had wel iets dat de moeite was

gefrituurde mozarellakroketjes op een zalige tomatensalsa

daar hoeven we niet persé meer terug te gaan

wat wel grappig was:

het was op de middag, dus wel warm

en ik zeg tegen de rest aan tafel

in het Vlaams uiteraard:

"pfff ze zouden hier beter waaiers op de tafels leggen"

den ober brengt ons drinken

en efkes later: 3 waaiers van El Pimpi

had hij dat nu verstaan?

had ik het met veel gebaren uitgelegd?

krijgen alle vrouwen dat sowieso?

geen idee, maar allé het was wel leuk

de kinderen wilden dan graag nog wat gaan shoppen

en wij eigenlijk gewoon rustig ergens iets gaan drinken

dus wandelen wij nog wat rond

komen op een klein pleintje

gaan op een terrasje zitten

waar het eten er trouwens veel lekkerder

en goedkoper uitzag...

ineens passeren er drie kinderen met hun ouders

dat is heel raar

bij het eerste kind kijkt ge op

bij het tweede kind beginnen uw hersencellen te werken

en bij het derde kind valt uw frank

en zegt ge goedendag tegen de ouders

dag meneer en mevrouw XXXXXX

"aaaaa we dachten al dat we juf Veerle zagen zitten"

ja , kinderen van onze school

de middelste zit volgend jaar bij mij in de klas

hoe klein is de wereld hè

dat ge elkaar dan tegenkomt in zo'n grote stad!

wij hebben dat nog al meegemaakt:

in Rome op één van de drukste pleinen 

kameraden tegengekomen

en twee dagen later
ook in Rome, maar op een andere plek

andere kameraden!!!

eens in de file van het Zuiden van Frankrijk

nog echt in het Zuiden zelf

zo al een uur in de file

rijden ineens ons buren naast ons...

hoeveel toeval kan er zijn???

veel

want tegen die mensen even goedendag enzovoort

maar dan lieten we elkaar gerust

twee dagen later

zijn MDH en ik in Competa aan het rondwandelen

komen we die man weer tegen!

allé

genoeg over dat toeval

rond een uur of drie waren we bijna gesmolten

en riepen we ons kinderen per sms

zodat we terugkonden naar het huisje

(en ons zwembad)

bleek ons nette haar fototoestel kwijt( gestolen?)

we hebben geprobeerd te bellen/mailen

naar El Pimpi en de winkels waar ze geweest zijn

toch gemakkelijk hè 

Wifi

dat was elke keer wel een klucht

eerst vroegen we of ze Engels spraken

tuuuuuuurlijk

tot we begonnen vragen naar dat kodakske

die begrepen er niets van

allé, ik dan in mijn beste Spaans/Engels/Vlaams

dat we een kodaske verloren hadden

een rood

in een bruin zakske

ze begrepen mij (denk ik)

maar nergens hadden ze het gevonden

dat was wel wat spijtig

voor dat kodakske

maar ook voor de foto's die zij al had genomen

ik had er bijna nog geen getrokken

omdat haar toestelleke toch beter was

tja

pech kan gebeuren

we hebben er de congé niet voor laten verbrodden

ik hoop nog een beetje dat de vinder

de foto's misschien op facebook zet

hou het allemaal wat in het oog hè

in elk geval

malaga heeft ons echt bekoord

de moeite van een bezoek

of zelfs meer dan één

groetjes

vee

acebuchal

in het huisje waar we logeerden

lag een hele bundel

met wandelingen, 

tips voor uitstappen,

beschrijvingen van strandjes

en ook:

besprekingen van ik denk meer dan 100 restaurantjes

een echte schat

zeker voor MDH

die echt graag gaat eten

(en wij vinden dat niet erg)

nu stond er bij:

Bar El Acebuchal:

hier moet je één keer in je leven geweest zijn

en nog nen hoop gestoef

dus MDH wilde daar zeker eens naartoe

maar

maar 

grote MAAR

dat barreke lag in het natuurpark

en er stond bij de beschrijving

dat het langs zanderige wegen was

en zelfs door een riviertje

dat meestal wel droog stond
maar waar je soms toch natte voeten kon krijgen

andere mensen hadden ons ook verteld

dat het inderdaad de moeite was

en heel lekker

maar dat het dus echt slechte weg ernaartoe was

en ik piste al zo vaak in mijn broek van de schrik

dus ik wilde niet...

en er waren meer dan genoeg andere restaurantjes

we zouden geen honger hebben

maar allé

het bleef in zijne kop zitten

en ik wou het hem echt wel gunnen

maar ik dierf  dus echt niet

ik had 6 jaar geleden in dat natuurpark gewandeld

ik wist wat voor wegen dat zijn:

GEEN WEGEN OM MET EEN GEWOON AUTOOKE OP TE RIJDEN
(naar mijn normen)

maar ik vond de oplossing:

ik ging ernaartoe wandelen

te voet dus

van ons huisje was dat een kilometer of 10

en er was echt een uitgestippelde wandeling ernaartoe
eigenlijk was dat dezelfde weg
die we met de auto ook moesten doen

ik ging dan kijken of het zou lukken

en dan zou MDH met de rest van de familie met de auto komen

moest het echt niet te doen zijn
met de auto
dan ging ik ze verwittigen

dan moest MDH helemaal van den andere kant komen

dat zou dan dubbel zo lang duren

(ge kon dat dorpje maar langs twee wegen bereiken)

eerst nog even getwijfeld

want enkele jaren geleden 

is er in deze streek een Nederlandse dame

verdwaald

en het heeft 18 dagen denk ik

geduurd eer ze die teruggevonden had

maar allé, ik ging op de weg blijven

en MDH wist goed hoe ik ging lopen

dus ik waagde het er toch maar op

's morgens vroeg vertrok ik

en ik heb er geen spijt van gehad

het is daar toch mooi zenne

de weg viel best mee
net breed genoeg om met de auto op te rijden
zand, maar nergens super steil

en inderdaad

de weg ging door een beek

maar die beek was echt ondiep

dat zou

zelfs met ons autooke moeten lukken

voor de voetgangers was er zelfs een "voetgangersbrug"

dat was dus ok

maar ojee

wat verderop was er ne reuze-plas op de weg

over heel de breedte

en diep!

ik gooide er een steen in

en ik zag die niet meer

ik vreesde dat het autooke

daar wel ne keer zou kunnen vastzitten

dus stuurde ik een sms naar MDH :
beek ok
verderop grote en diepe plas
deze weg niet nemen

maar...

in die bergen

geen bereik hè mannekes

heel den tijd proberen

maar niks

ik zag dus allemaal doemscenario's

MDH die daar vastzat

misschien kwaad omdat ik niet verwittigd had

auto in frut

vakantie omzeep

en zo wandelde ik weer verder

heel den tijd op de gsm aan het kijken

of ik ergens bereik had

ondertussen luidop aan het meezingen met de muziek in mijn oren

dat is wel een voordeel van op uwen alleen wandelen

toen ik eindelijk

in het "dorpje" aankwam

(veel dorp was er niet aan hoor

ik schat 10 huizen en 1 straat)

had ik op één plekje efkes bereik

gauw nog de sms gestuurd
hopelijk nog op tijd

dan zit ik op het terras van het barreke

en komt er een autooke aangereden

langs dezelfde weg die ik had gewandeld
dat autooke

niet veel groter dan dat van ons

en die waren dus wel door de plas geraakt

allé hup

weer naar dat plekje waar ik bereik had

terug sms:
ne peugeot 306 is erdoor geraakt
misschien toch proberen

ik ga weer zitten

plan was dus om daar samen te eten

lees ik ergens:

geen creditkaarten...

lap

weer naar dat plekje

sms: geen creditkaarten
cash meebrengen

en elke keer weer terug naar het terras
zonder bereik

maar alle smssen zijn aangekomen

de plas, daar hadden ze mee gelachen

maar het beekje

dat hadden zij veel riskanter gevonden

raar hè

ze hadden cash mee

en toen konden we eten

en mannekes

dat WAS daar lekker!!!

ge kon niet veel kiezen
maar wat er was
was echt de moeite
(op de foto zie je de voorkanten van de menukaarten,
daar zie je een foto van 1980 en daarnaast van 2012
knappe restauratie van een dorp!)

het was echte "keuken van de abuela" (oma)

stoofpotjes van hert, everzwijn, kip, konijn

zwarte pens

versgebakken brood

zo warm dat we het bijna niet konden afscheuren

en die aardappelen

zo lekker

het water komt nu echt terug in mijne mond

ja, het was echt de moeite om naartoe te gaan
spijtig genoeg zaten we zo dik gegeten
dat we geen postre (dessert) meer aankonden

nog efkes het "dorpje"

(een oud bandietendorpje naar het schijn)

bezocht

amai

dat is daar toch zalig rustig

en dan met zijn allen in den auto

het was voor mij toch wat te warm geworden

om terug te stappen

door de plas was inderdaad geen probleem

en aan het beekje

gingen we de doortocht op foto vastleggen

en het water was daar zo lekker fris

dat we allemaal zijn uitgestapt 

om er met ons voeten wat in af te koelen

en toen reden we weer verder

en hadden we nog een halve dag zwembad voor de boeg

echt blij dat ik de wandeling toch gewaagd heb

want het klopte:

één keer in je leven moet je daar geweest zijn

allé, toch als ge daar in de buurt bent

groetjes

vee