we waren goed in slaap gevallen
allé
de eerste tien minuten
was dat gibberen en giechelen in ons bed
juist gelijk klein kinderen
Goedele haar kussen was niet goed
en toen wisselden we
en toen was het wel goed
ook al voelde ik geen verschil
tussen die kussens
tussen die kussens
dus beslisten we
dat Goedele ook hoogsensitief was
ik ben dat namelijk ook
ik heb dat deze winter beslist
ik verdraag ineens geen jeansbroeken meer
ik voel mij daar echt niet meer gemakkelijk in
ik verdraag die jeans niet meer op mijn vel
(dat het te maken kan hebben
dat al mijn broeken ineens spannen
door extra vetlaagjes
door extra vetlaagjes
vergeten we eventjes)
dus waren we allebei hoogsensitief
en dus NORMAAL
want we hadden ook juist de conclusie gemaakt
als ge tegenwoordig geen DYS bent
(dyslexie, dyscalculie, dysorthografie)
dan bent ge niet normaal
wij zijn dus allebei gelukkig heel normaal
met onze hoogsensitiviteit
de volgende ochtend hadden we onze wekker om 8 uur gezet
en om 8.30 verschenen we vol verwachting aan het ontbijt
en het was die verwachting waard!
lekker dat dat was
versgebakken brood
versgeperst sinaasappelsap
van versgeplukte appelsienen uit den hof
kunt ge u dat voorstellen!!!!!!
zoet dat dat was
er lag nog meer fruit
en eitjes
en lekkere hesp
en veel soorten kaas
en confituur
alle soorten
maar de lekkerste vond ik
de TOMATENconfituur
maar dan...
het aller aller allerbeste...
ik ben de allergrootste fan van Portugal geworden...
want wat geven die ook bij het ontbijt
VERSE CAKE
echt waar
zaaaaaaaalig
toen onzen buik vol was
heel vol was
gingen we ons rugzakje halen
en vertrokken we voor onze eerste tocht
we kwamen 's avonds weer terug in hetzelfde hotelletje
dus we hoefden nog geen afscheid te nemen
we slaagden erin
om al van bij het begin mis te lopen
we moesten starten op het wegje achter het huis
maar we wisten niet zo goed
wat nu de voor of de achterkant was
allé
we liepen gewoon in een kringetje om het huis
tot één van ons toch precies ergens een ander wegje zag
en dat was de goede
voor de rest waren de wandelingen echt super goed aangeduid
verloren lopen is quasi onmogelijk
om de tien meter staat er een paaltje
bij wijze van spreken
we wandelden tussen de kurkeiken
heel speciaal
op de eiken is een nummer geschilderd
en daaraan weten ze in welk jaar hij "gepeld" is geweest
want ze mogen dat maar om de zoveel jaren doen
en we liepen ook tussen de eucalyptusbossen
en ineens riep ik iedereen terug
want wat zag ik ineens????
de zee!!!
allé den oceaan feitelijk
met ons gebabbel hadden we dat bijna gemist
maar we moesten eerst nog voort
voorbij huizen waar blaffende honden ons probeerden weg te jagen
tot we aan Forte de ilho kwamen
dat is een fort op een eilandje voor de kust
maar dat fort interesseerde ons niet zo
wel het restaurantje waar we konden lunchen
op het terras zaten "oude bekenden"
een Vlaams koppel
dat ons de avond voordien in het hotel had aangesproken
allé
de man sprak ons aan
de vrouw was wat stilletjes
nu begon hij weer te ratelen
dat alles wel lekker was
maar veel te veel
enzovoort
en het madammeke zat er wat stillekes bij
wij al een beetje lachen daarmee
de man was wel heeeeeel joviaal
maar toen moesten we al bestellen
want in Portugal
geen geduld aan tafel zenne
dat moet daar vooruitgaan
direct bestellen
direct afruimen
zelfs als ge nog aan het eten bent
halen ze uw bord bijna voor uw neus weg
de dienster was een geval apart
nogal een gevuld model
met geblondeerd haar
en ze droeg een zwarte legging
met zo een kort truike boven
ge zag nogal goed haar billen
nu bleek achteraf
dat dat daar heel gewoon is
er lopen er daar heel veel rond
in zo ne spannende legging
alleen was dit echt geen model voor ne legging
zeker niet toen ze zich bukte
en we merkten dat ze er ne string onder droeg
ze duwde de kaart in ons pollen
en bleef staan wachten
op onze bestelling
wij dus maar gauw iets kiezen
een beetje op goedvallend uit
want we kozen vis
(dat hadden we verstaan)
maar dan mochten we kiezen welke.....
ze ratelde in het porugees wat soorten af
en toen in haar engels
en we kozen maar iets...
daarna zwierde ze wat schoteltjes op ons tafelke:
olijfkes
brood
zo wat smeerseltjes
een bolleke kaas
een kommeke met schijfjes wortel
wij proefden van alles
en het was lekker
maar ik ga u iets vertellen:
ze doen dat daar overal
hapjes op de tafel zetten
maar ge moet dat dus wel betalen....
allé nu niet dat dat veel kostte zenne
maar ge weet het toch maar beter
het eten was lekker
maar inderdaad veel te veel
en dessert ging er niet meer in
heel spijtig
zeker toen één van ons naar de wc was gegaan
en terugkwam met de mededeling
dat er nen hele toog met taarten was
het water liep ineens toch in onze mond
dus riepen we de sexy dienster nog eens
en probeerde ik koffie te bestellen
nu spreek ik een klein (heel klein) mondje spaans
en dat portugees trekt er wel een beetje op
maar toch is het weer helemaal anders
ze moest met mijn pogingen lachen
(vriendelijk zenne)
en ik kreeg efkes een snelcursus Portugees
over het mannelijk en vrouwelijk lidwoord
um en uma
en café was mannelijk (of vrouwelijk)
dus dat was um
enzovoort
ik snapte haar nog ook!
allé
we bestelden onze koffie
en toch één stuk pudding
dat we alle vier verdeelden
met ons lepelke van de koffie
toen moesten we weer verder
maar de zon scheen
en de lucht was blauw
en het water nog blauwer
en het was daar prachtig
we moesten nu een stukje over het strand
en wie kwam er daar in de verte aan
hij glunderde weer toen hij ons zag ...
ons Vlaams koppel !!
we vroegen hem nog om een foto van ons te nemen
en toen namen we afscheid
(tot spijt van de man)
zij waren een autotrip aan het doen
en gingen nu al verder
maar we gingen wel met dezelfde vlucht terug
en we grapten dat we elkaar dan in het oog zouden houden
en verwittigen als iemand er niet was
wij wandelden weer verder
kwamen nog een groepje naaktzwemmers tegen
zo warm vonden wij het nu precies niet
wat verder begonnen we op de kliffen te lopen
heel tof
langs kleine paadjes
tussen de bloemekes
daar stond alles al prachtig in bloei
niet te vermoeiend
we zaten goed op schema
en we gingen zelfs ergens
op een houten platformpje een siësta'ke doen
en toen kwamen we in Porto Covo
een prachtig stadje
met allemaal witte huisjes
en die speciale gekleurde randjes
maar PROPER
daar lag daar geen papiertje op de grond
daar was daar nergens iets op ne muur geschreven
dat was precies gisteren pas gebouwd allemaal
schitterend
we genoten op het pleintje van een lekker ijsje
wij in de zon natuurlijk
de Portugezen zelf
goed onder de parasols
we zouden hen 's avonds begrijpen......
want we zijn die dag verbrand!!!
niet normaal.....
toen belden we naar het hotel
want ze kwamen ons daar halen
het was maar 15 km geweest
maar om dat helemaal terug te stappen
dat was justekes te veel
deze keer was het de "madam" die ons kwam halen
een chique madam zenne
maar wel een heel lieve
ze vertelde ons over de gele bloemen die overal op het veld stonden
ik kende de bloemen: lupines
maar ik had geen idee wat ze op die velden deden
blijkbaar maken ze van de zaadjes
een soort knabbeltje
dat de mannen in het café bij hun biertje krijgen
goedkoper dan pindanootjes
ondertussen voelden we aan ons velleke
dat we echt goed kleur hadden gepakt
bij ons Ingrid was het wel wat raar
die was in twee kleuren verbrand
we hadden eigenlijk heel den dag
de zon op onze linkerkant gehad
dus diene kant zag rood bij haar
en hare rechterkant nog bleek
ook hadden we allemaal "mafkes"
ik kende het woord ook niet zenne
maar dat komt van :
mouwen
maven
mavekes
mavkes
ja
we hadden t-shirt aangehad
en dus gelijk de coureurs zo'n witte mouwkes
en uiteraard ook al witte sokjes
dat komt ervan als ge bruint
met stapbottinnekes aan
en ons rode velleke
begon al wat te trekken
en te pikken
en was echt wel gevoelig
maar we waren nog niet geleerd
toen we in het hotel kwamen
kropen we direct weer in het zonneke
diene witte rieten zetel
dat was den ideale zetel trouwens
om met een haakwerkje in te zitten
ik had een haakwerkje mee
we hadden "de boekskes"
en we hadden ons leesboeken
maar...
de drie anderen hadden ook hun smartphone!!!
die konden dan wat facebooken
kijken wat de buienradar voorspelde
zien of er nog erge dingen in de wereld gebeurden
maar ikke
ik heb dat dus niet
ik heb nog ne gewone gsm
de running joke werd toen
dat ze zeiden
als ik mijn gsm toch ook eens vastpakte:
ja vee,
kijk gij ne keer hoe laat het is
(tja, dat is het enige dat ik dus kan zien)
maar feitelijk trok ik mij dat niet aan zenne
zo een week internetloos te zijn
behalve voor de buienradar
kon ik dat ferm goed missen
het eten was weer superlekker
deze keer was ons Vlaams koppel er niet
maar er kwamen wel twee Vlaamse meisjes binnen
waar we ook efkes een klapke mee deden
daarna nog efkes in het salonneke gaan zitten
waar ze de haard aanstaken
supergezellig
en toen was het weer tijd om te gaan slapen
en om in ons dromen nog na te genieten van de prachtige wandeling
